پیرمرد کنارم روی نیمکت می‌نشیند. قدبلند است و شق‌ورق. کت‌وشلوار ذغالی‌اش را با کراواتی خاکستری و بنفش ست کرده است. سرش تقریباً تاس است و صورتش پر از چروک.
«من‌و اینجوری نگا نکن. یه روزی همه‌ی دخترا آرزوشون بود برم خواستگاری‌شون.»
صورتم گر می‌گیرد.
«قصد جسارت نداشتم. الانم خیلی خوش‌تیپین.»
پوزخندی می‌زند: «با همین حرفا خرم کردی و زندگی‌مو نابود کردی.»
می‌خواهم لب به اعتراض باز کنم که دستش را بالا می‌برد: «اولین بارو یادته؟ من یه جوون بیست‌وپنج‌ساله‌ی به قول تو خوش‌تیپ بودم. نرگس‌و تو همین پارک دیدم. اون‌قدر خوشگل بود که دلم‌و برد. چند بار رفتم خواستگاریش. دیگه داشت نرم می‌شد که تو همه‌چیزو خراب کردی. اون پسر پولداره رو فرستادی خواستگاریش.»
«من کاری رو کردم که به صلاحش بود.»
«ولی به عشق ما فکر نکردی. داشتم راضیش می‌کردم که پسره یه ماشین بهش کادو داد. کار تموم شد. ازدواج کردن. چرا نذاشتی بیشتر تلاش کنم؟»
«نرگس دختر بلندپروازی بود. چه جوری می‌خواستی خواسته‌هاش‌و برآورده کنی؟»
«جوون بودم. می‌تونستم بیشتر کار کنم و پول درآرم.»
«خودتم می‌دونی که نمی‌شد. اگه اجازه می‌دادم ازدواج کنین، دیگه عشقی باقی نمی‌موند.»
«ولی تو زندگی من‌و خراب کردی. دفعه‌ی دوم سی ساله بودم. همین که نرگس در مغازه رو باز کرد، فهمیدم همونیه که می‌خوام. حسابی تحویلش گرفتم. وضع مالی‌م بهتر شده بود. نرگس اولش راضی نبود، ولی وقتی دید واقعاً دوسش دارم، قبول کرد، اما باز سروکله‌ی تو پیدا شد. تو سر باباش انداختی که نرگس‌و بفرسته انگلیس واسه ادامه‌ی تحصیل. نرگس خیلی خوشحال بود. رفت. گفتم منتظرش می‌مونم تا درسش تموم شه. ولی دیگه برنگشت. با یه پسر انگلیسی ازدواج کرد و بچه‌دار شد. هیچ‌وقت فکر نکردی چی به سر من می‌آد؟»
«معلومه که فکر می‌کردم، اما اولویت اصلیم نرگس بود. باید کاری می‌کردم که خوشبخت بشه.»
«نه، تو فقط به خودت فکر می‌کردی. دفعه‌ی سوم سی‌وهفت‌ساله بودم. خونه و ماشین داشتم. هنوز اون‌قدری جوون و خوش‌تیپ بودم که دخترا خاطرم‌و بخوان. نرگس‌و تو یه گالری هنری دیدم. محو تماشای تابلوها بود. وقتی فهمیدم به نقاشی علاقه داره، خودم‌و کارشناس آثار هنری معرفی کردم. نرگس چیزی از هنر نمی‌دونست. آسمون‌وریسمون می‌بافتم و اونم باعلاقه گوش می‌داد. مجذوب اطلاعاتم شده بود که تو خودت‌و انداختی وسط. تو دلش شک انداختی. پاپی‌ام شد و فهمید بهش دروغ گفتم. همه‌چی تموم شد؛ به همین سادگی.»
«اینجا دیگه واقعاً تقصیر خودت بود. نکنه توقع داشتی بذارم زندگی‌تون‌و بر پایه‌ی دروغ بسازی؟»
«نه. ولی می‌تونستی کاری کنی که من‌و ببخشه. واسه تو مث آب خوردن بود.»
«شاید، ولی دروغ خط قرمز منه.»
صاف در چشم‌هایم نگاه می‌کند: «چه دروغ بزرگی! آدما همه‌شون دروغ می‌گن. یعنی می‌دونی یه جاهایی باید دروغ بگن. اگه دروغ نگن که آدم نیستن. تو فقط جانماز آب می‌کشی. همین.»
وقتی جواب نمی‌دهم، می‌گوید: «آخرین بار چهل‌ونه ساله بودم که نرگس‌و دیدم. با ماشینش کوبید به ماشینم. از ماشین پیاده شد. رنگش پریده بود. پشت هم معذرت‌خواهی می‌کرد. کم مونده بود اشکاش سرازیر بشه که بهش گفتم: «اشکالی نداره خانوم. چیزی نشده که. فدای یه تار موتون.» محلم نداد. به دوست‌پسرش زنگ زد و رفتیم برای کارای بیمه. اون دو تا با هم خوش بودن. من فقط یه پیرمرد مزاحم بودم.»
نگاه خصمانه‌اش دلم را می‌لرزاند: «توِ خبیث من‌و از زندگی نرگس حذف کردی. بگو ببینم الان چیکار می‌کنه؟ بدون من خوشبخته؟»
«نرگس هیچ‌وقت ازدواج نکرد. به درسش ادامه داد. مدرک مددکاری گرفت. تو بهزیستی مشغول شد. الانم مدیر یکی از مراکزه. بالاخره تونست هدف زندگیش‌و پیدا کنه.»
پیرمرد چشم‌هایش را تنگ می‌کند: «هدف اون یا هدف تو؟ تو واسه خوشبختی اون تلاش نمی‌کردی. واسه اینکه داستانت پرمخاطب باشه، خودت‌و به درودیوار می‌زدی. اصلاً برات مهم نبود هر بار که داستان‌و بازنویسی می‌کنی، من چه حسی پیدا می‌کنم. هر دفعه عشق تو دلم جوونه می‌زد. با خودم می‌گفتم این بار دیگه به نرگس می‌رسم، ولی تو می‌اومدی و هرچی رشته بودم‌و پنبه می‌کردی. درسته که من شخصیت اصلی داستان نبودم، ولی حق نداشتی این‌طوری با زندگیم بازی کنی. ببینم تو اصلاً تا حالا عاشق شدی؟»
سرم را به نشانه‌ی نفی تکان می‌دهم: «راستش‌و بخوای نه. چند باری به خیال خودم عاشق شدم، ولی اون حس خیلی زود از بین می‌رفت. وقتی خود واقعی آدما رو می‌دیدم، ازشون متنفر می‌شدم. من عاشق اون چیزی می‌شدم که تصور می‌کردم، اما واقعیت می‌زد تو ذوقم. واسه همین عشق‌وعاشقی رو گذاشتم کنار و به توصیه‌ی استادای نویسندگی عمل کردم. از چیزی ننوشتم که درباره‌ش اطلاعات کافی نداشتم.»
پیرمرد پوزخندزنان به من می‌نگرد: «تو دروغگوی بدی هستی. این حرفاتم فقط توجیهه. تو تشنه‌ی شهرت بودی. می‌خواستی دیده بشی و حاضر بودی به هر قیمتی معروف بشی و سری تو سرا در بیاری. بازنویسیات به این دلیل نبود که داستان‌و بهتر کنی، می‌خواستی قصه‌ای بنویسی که هم مردم‌و راضی کنه، هم بتونه برات جایزه و اعتبار بیاره. داستان یه دختر مستقل که همه‌ی زندگیش‌و وقف دیگران می‌کنه. کلیشه‌ای که هنوزم جواب می‌ده. درست می‌گم؟»
وقتی پاسخی نمی‌دهم، پیرمرد سرش را به نشانه‌ی تأسف تکان می‌دهد و عصازنان دور می‌شود. او در زندگی‌اش همه‌چیز داشت؛ ظاهر خوب، پول و شغل عالی. دیگر چه باید می‌کردم؟
کتابم برنده‌‌ی سه جایزه‌ی ادبی شد. عنوان پرفروش‌ترین کتاب سال را کسب کرد و بعد از این همه سال، هنوز هم تجدید چاپ می‌شود. به‌تازگی هم پیشنهادی از کارگردانی دریافت کردم که می‌خواهد از کتابم اقتباسی سینمایی داشته باشد. من به هرچه خواستم رسیدم. نویسنده‌ی موفق و مشهوری هستم، اما کمی دلم برای پیرمرد می‌سوزد، فقط کمی.
دیدگاه خود را بنویسید