مادر همیشه آرزو داشت پسرش دکتر شود، اما پسر در کنکور موفق نبود. به هر دری زد، ولی بی‌استعدادتر از این حرف‌ها بود. حتی از پس دانشگاه پیام نور هم برنیامد.
درنهایت پایش به اداره‌ای دولتی باز شد و از آنجا که استعداد زیادی در چاپلوسی داشت، پله‌های ترقی را به‌سرعت پیمود و نماینده‌ی مجلس شد. نمایندگان که همگی تحصیلات دانشگاهی داشتند، سایتی را به او معرفی کردند تا در قبال پرداخت پول، مدرکش را از هر دانشگاهی که می‌خواهد بگیرد.
روزی که مدرکش به دستش رسید، از خوشحالی می‌خواست بال درآورد. بالاخره توانسته بود آرزوی مادرش را برآورده کند. همین که قاب مدرکش را به دیوار آویخت، گردنش شروع به سوختن کرد. مادرش فریاد کشید: «خنگ بودنت‌و می‌تونستم تحمل کنم، اما متقلب بودنت‌و هرگز.»
بعد چنان جیغ بنفشی کشید که قاب از دیوار افتاد و شیشه‌اش تکه‌تکه شد. مرد پشت گردنش را مالید. دستِ روح مادرش از دست مادرش هم سنگین‌تر بود.