گفت: «هرجا بروی، آسمان همین رنگ است.»
گفتم نه. این تویی که آسمانت را همه‌‌جا با خودت می‌بری. اگر آسمان دلت خاکستری‌ست، شاید روشن‌تر شود یا تیره‌تر، اما محال است آبی آسمان نصیبت شود. اگر آسمان ذهنت ابری‌ست، جای دیگر نیمه‌ابری می‌شود یا لبالب از ابرهای متراکم، اما آسمان آفتابی سهمت نخواهد بود. اگر آسمان چشم‌هایت بارانی‌ست، خواهد بارید نم‌نم یا شرشر، اما صاف نخواهد شد.
اگر آسمان روحت تاریک است، شاید در مکانی دیگر سوسوی چند ستاره را ببینی یا حتی درخششی از ستاره‌ی دنباله‌دار، اما هرگز آسمانت ستاره‌باران نخواهد شد.
آسمان تویی که آبی‌ات را گم کرده‌ای. که اگر بیابی‌اش، هرجا باشی آسمانت آبی و زلال خواهد ماند.